Επιστύση

Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο τώρα εγώ θα ήμουν σε μια παραλία αγκαλιά με ένα παγωμένο ποτό και ρέγκε να παίζει στη διαπασών.
Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο αυτή θα ήταν η καθημερινότητα όλων των ανθρώπων.
Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο θα είχαμε όλοι την ευκαιρία να περνάμε τον καιρό μας όπως θέλουμε.
Όμως αυτός ο κόσμος είναι θεϊκά πλασμένος, οπότε καρντάσια τον ήπιαμε. Και πρώτος εγώ που αντί να είμαι στην παραλία που λέγαμε είμαι σε ένα κωλογραφείο με 33 βαθμούς περισσότερο από το επιτρεπόμενο ανθρώπινο όριο να προσπαθώ να δικαιολογήσω ότι όλα γίνονται για το κοινό καλό. Το χειρότερο είναι πως όλα αυτά πρέπει να τα κάνω με επιστημονικά κριτήρια.

Τι σημαίνει αυτό για όσους δεν είχατε την ευλογία να αφιερώσετε τη ζωή σας σε κάποιον από τους κλάδους της δυτικής επιστήμης;
Μα είναι πολύ απλό. Σημαίνει πως πάνω κάτω ακολουθείς την παρακάτω πορεία

1. ζυγίζεις την κατάσταση
2. αποφασίζεις πως κατά πάσα πιθανότητα αυτό που σου ζητάν να αποδείξεις είναι
a. μάλλον αντίθετο με όλες τις αρχές που διέπουν την προσωπικότητά σου εκτός από το ένστικτο της επιβίωσης, οπότε και θα το κάνεις
b. αυταπόδεικτο αλλά αν το πεις αυτό με λιγότερες από 30 σελίδες κειμένου και 20 διαγράμματα, χάρτες κτλ θα καταλήξεις χωρίς δουλειά, οπότε μια φωνούλα μέσα σου, σου λέει να μιμηθείς την πράξη εφήβου που βρίσκεται μόνος σε δωμάτιο που ασφαλίζει από μέσα με μεγάλες ποσότητες πορνογραφικού υλικού
3. βρίσκεις μέσα στην απειρία επιχειρημάτων και αριθμών αυτά που ξεδιάντροπα υποστηρίζουν την άποψη την οποία πληρώνεσαι να υποστηρίξεις
4. αποσιωπείς ή υποβαθμίζεις αυτά που δεν βοηθάνε
5. δημιουργείς με εκτενείς αναφορές σε βιβλιογραφία την εντύπωση πως πραγματικά δούλεψες για αυτό που παρουσιάζεις
6. πληρώνεσαι


Σίγουρα το στάδιο 6 είναι προαιρετικό αλλά βοηθάει στη διατήρηση της ψυχικής σου ισορροπίας.

Αυτό που μου κάνει πραγματική εντύπωση είναι αυτή η σιωπηρή συμφωνία μεταξύ ανθρώπων που έχουν την ίδια πάνω κάτω επιστημονική κατάρτιση με εσένα. Λοιπόν είναι τραγικό το γεγονός του να παραδίδεις μια παπαριά 60 σελίδων με αερολογίες εκ των οποίων αξίζουν μετά βίας οι 2 και κανείς να μη σε αρχίζει στα γαμωσταυρίδια, αντίθετα να εξετάζει με προσοχή τα επιχειρήματά σου και με βαρύγδουπο ύφος να ανακοινώνει το πόρισμα. Υπάρχουν φυσικά και αυτοί που πραγματικά πιστεύουν πως είναι σημαντική η συνεισφορά τους στην πρόοδο του ανθρωπίνου γένους εκείνη τη στιγμή. Σε αυτούς δεν θα απαντήσω.

Με δυο λόγια όλοι εμείς που το παίζουμε επιστήμονες (δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πραγματικά δουλεύουν με το μυαλό τους και παράγουν έρευνα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο) στην ουσία πήγαμε σε μια σχολή και αναπαράγουμε μια μαλακία που απαιτεί την ιδιοφυία χιμπατζή με αλτσχάιμερ για να επιτευχθεί. Και το χειρότερο είναι πως είμαστε και ιδιαίτερα περήφανοι για αυτό, αντιμετωπίζοντας όλους αυτούς που δεν είχαν την ικανότητα να προσαρμοστούν σε ένα σύστημα παιδείας που σκοτώνει τη φαντασία ώστε να αποκτήσουν τις βάσεις για την εισαγωγή στον πανεπιστημιακό χώρο και να ασελγήσουν στο πτώμα της (της φαντασίας εννοώ), ως κατώτερους και υποβαθμισμένους.
Πιθηκάνθρωποι χωρίς ικανότητα πρωτοτυπίας και δημιουργίας είμαστε. Αυτό είμαστε. Τρομάρα μας.
ΥΓ Όπως φαίνεται καθαρά τον τελευταίο καιρό δεν την παλεύω και πολύ με τη ζωή μου.

ΥΓ’ Και τι σας κόφτει εσάς; Ψυχολόγοι είστε ή παπάδες; Ποιος σας ρώτησε;

Χάσμα γενεών

Μέσα σε όλα τα άλλα έχουμε πλέον και την υποχρέωση να έχουμε κάποια ψυχική νόσο. Δε γίνεται ρε παιδί μου, δεν είσαι σικ αν δεν έχεις μια καταθλιψούλα μια φορά το δίμηνο. Να κλειστείς στο σπίτι, να κλαις τη μοίρα σου και να περιμένεις πότε θα ξυπνήσεις με καλύτερη διάθεση.
Και το καλύτερο από όλα είναι να ζητήσεις επαγγελματική βοήθεια. Με άλλα λόγια να πας σε κάποιον που δεν έχεις ξαναδεί στη ζωή σου και να του πεις όλα αυτά που με τρόμο σκέφτεσαι τα βράδια. Πως δηλαδή θα ήθελες να βιάσεις και να αφήσεις ανάπηρο το αφεντικό σου, πως η κρυφή σου φαντασίωση είναι να αποπλανήσεις το δεκαεξάχρονο του απέναντι διαμερίσματος και μετά να σου φέρνει και τις φίλες της για να μη σε χάσει και πως τα βράδια πριν κοιμηθείς τον παίζεις με τη σκέψη να ήσουν ο Μητσοτάκης.
Καλά όλα αυτά και κανένα πρόβλημα όσο αυτά παραμένουν φαντασιώσεις. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η πουτάνα η κοινωνία σου δίνει τη δυνατότητα να τα κάνεις όλα αυτά; Γιατί η γενιά του 90 τα έκανε όλα αυτά έστω και με υποκατάστατα. Γάμησε ότι υπήρχε από ανατολικό μπλοκ με λεφτά για τα οποία δε δούλεψε, λάτρευε να βρίζει το Μητσοτάκη όσο ήταν πρωθυπουργός και τώρα με περισσή ηδονή λέει πως τελικά είχε δίκιο και καλά τα έλεγε ο ψηλός (μη γελάτε ρε μαλάκες, το έχω ακούσει αυτό). Και όσο για το να γαμήσει το αφεντικό, επειδή δε μπορούσε έγινε ο ίδιος αφεντικό στο πρότυπο του καπιταλιστικού βρικόλακα και γάμησε – κυριολεκτικά και μεταφορικά – το εργατικό δυναμικό που είχε την ατυχία να βρεθεί στο δρόμο του.
Και τώρα μας ζητάει και τα ρέστα γιατί λέει μας τα έδωσαν όλα και δεν κάναμε τίποτα.
Ε δε γαμιέστε λέω εγώ;

ΥΓ δεν είμαι σίγουρος ούτε γιατί έγραψα αυτό το πράγμα ούτε τι ήθελα να πω. Αλλά το έγραψα και τώρα πρέπει να το ανεχτείτε. Κάπως έτσι δεν είναι και η ιστορία;

Ίσως

Τι είναι αυτό που κάνει το αύριο καλό, αν όχι καλύτερο από το χθες; τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να σηκώνεσαι το πρωί με τη διάθεση να κάνεις κάτι και όχι να περιμένεις τη στιγμή που θα γυρίσεις στο σπίτι να χωθείς στον καναπέ για να πιεις ένα ποτό παρέα με τη μιζέρια σου;
Μην είναι η τέχνη, μην είναι η αγάπη, μην είναι η δημιουργία, μην είναι η προσφορά;
Μη με κοιτάτε, δεν έχω τις απαντήσεις. Μπορώ μόνο να κάνω τις ερωτήσεις και να δώσω τις επιλογές που μου φαίνονται καλυτερες, ή τουλάχιστον πιο ελπιδοφόρες.
Σε αυτή την πολλαπλή επιλογή ίσως η σωστή απάντηση να μην είναι μια από αυτές που επιτρέπεται να δώσεις. Ίσως σε αυτή την περίπτωση να πρέπει να απαντήσεις λάθος για να μην είσαι λάθος. Να πρέπει να χαράξεις με αίμα την πορεία για να βγείς από το κουτί που είναι η ζωή σύμφωνα με τις κοινωνικές αξίες.
Ίσως μια ακόμα επιλογή σις απαντήσεις είναι να νιώθεις πως αυτό που κάνεις είναι το σωστό. Να το νιώθεις με αυτή τη σιγουριά που σου δίνει η ζεστασιά μέσα σου όταν παίρνεις το δύσκολο μονοπάτι όχι γιατί σου το λένε αλλά γιατί εκεί κατέληξες μόνος σου μετά από πολλά ξενύχτια και μεθύσια και φόβο και πόνο και απόγνωση. Ίσως. Από αυτή τη λέξη δε θα ξεφύγω ποτέ.

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα

Τι είναι αυτό που έχουμε μπλέξει σε αυτόν τον κόσμο; Πώς έχουμε καταφέρει να ξεχάσουμε την ευτυχία και να ψάχνουμε μόνο την επιτυχία; Εντάξει δεν είμαι και από τους ρομαντικούς που υποστηρίζουν πως ένα σπιτάκι στην εξοχή και ένας μικρός κηπάκος είναι η ευτυχία. Ξέρω πως η ευτυχία δεν είναι κάτι απλό ούτε ίδιο για όλους. Ξέρω όμως πως ευτυχία επίσης δεν μπορεί να είναι το να δουλεύεις 12ωρα την ημέρα ελπίζοντας πως θα αμοιφθείς με περισσότερα χρήματα από το διπλανό σου για να αγοράσεις το καινούριο αυτοκίνητο/σπίτι/κινητό/ που έχει καταντήσει να στοιχειώνει τα όνειρά σου. Δεν μπορεί η καθημερινότητα να βυθίζεται στην κατάθλιψη ώστε για δύο βδομάδες το χρόνο –αν είσαι τυχερός- να βάζεις εσύ τους κανόνες του χρόνου σου. Δεν μπορεί τα πάντα να μετρώνται σε χρήμα. Ρομαντικές απόψεις θα μου πείτε. Μπορεί. Όμως το πρόβλημα του κόσμου δεν μπορεί να είναι χρηματικό. Δε γίνεται. Το χρήμα δεν είναι παρά μια μονάδα μέτρησης για να διευκολύνονται οι συναλλαγές. Δεν μπορεί η αλλαγή στα επιτόκια να αλλάζει την ικανότητα επιβίωσης του ανθρώπου. Μια φυσική καταστροφή ναι. Μια οικονομική κρίση όχι. Δεν το δέχομαι.

Και για να το πω με λόγια καλύτερα από τα δικά μου, παραθέτω κάτι από τον αγαπημένο μου Τομ Ρόμπινς :

«Το να λέμε πως δεν μπορεί να γίνει κάτι λόγω έλλειψης χρημάτων είναι σαν μια νοικοκυρά που ενώ έχει ζάχαρη, αλεύρι, νερό, γάλα και αυγά λέει πως δεν μπορεί να φτιάξει κέικ γιατί δεν έχει γραμμάρια και λίτρα».

Θα παρακαλέσω  τα σύννεφα να μαζευτούν γύρω μου. 

Να μπλέξουν τα αιθέρια κορμιά τους στο χορό της εκτόνωσης.

Και τότε η βροχή θα είναι τα δάκρυα που δεν είμαι ικανός να χύσω. 

Και η βροντή το γέλιο που δεν έχω το κουράγιο να ελευθερώσω.  

Απόηχος

Στο βράχο της ψυχής υπάρχουν ρωγμές ακόμα

Είμαι ακόμα ζωντανός γιατί ακόμα πονάω

Είμαι ζωντανός γιατί ακόμα έχω να δώσω πράγματα

Είμαι ζωντανός γιατί ακόμα μπορώ να περιμένω

Είμαι ζωντανός γιατί ακόμα μπορώ να ονειρεύομαι

Γιατί όσο και αν προσπαθούν να φιμώσουν την ψυχή μου έχω το θάρρος να την εκθέτω και να την αφήνω να φωνάζει απελπισμένα

Γιατί η απάτη της ελπίδας δεν μπορεί να με αγγίξει πλέον

Βαδίζω τα μονοπάτια του πόνου με τα μάτια ανοιχτά

Με την πικρή συνειδητοποίηση πως ακόμα κι αν δεν έρθει ποτέ το καλύτερο, εγώ θα έχω προσπαθήσει για αυτό με όλες μου τις δυνάμεις και χωρίς να προδώσω αυτό που είμαι

Χωρίς να φορέσω μάσκες και φτιασίδια.

Δίνω αυτό που είμαι γιατί αυτό έχω

Δεν πουλάω τίποτα για παραπάνω από αυτό που αξίζει

Βαδίζω το δρόμο μου μόνος γιατί δεν υπάρχει κανείς που να θέλει ή να μπορεί να με ακολουθήσει.

Ας είναι. Εγώ θα τον βαδίσω. Με τη γνώση πως τέρμα σε αυτό το δρόμο δεν υπάρχει.

Ούτε κατηφόρα. Ούτε καν ισιάδι. Μόνο ατελείωτη ανηφόρα.

Αυτό ακριβώς που θέλω δηλαδή.

Εγώ καθορίζω πότε θα σταματήσω για να ξεκουραστώ και όχι ο δρόμος. 

Αυτή τη νίκη δεν την αλλάζω με τίποτα και για κανέναν.

Ιδεολογίες και λοιπές αμπελοφιλοφίες

Μάλλον οι σημερινοί άνθρωποι έχουν ξεμπερδέψει με τις ιδεολογίες. Είναι άλλωστε μια περιττή πολυτέλεια όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα επιβίωσης. Όταν το τώρα και το σήμερα πονάνε πολύ περισσότερο από ότι παλιότερα.

Κι όμως είναι θεμελιώδες το να μπορέσουμε να καθορίσουμε με ποια ιδεολογία εντός ή εκτός εισαγωγικών τασσόμαστε. Είναι ζήτημα αντιμετώπισης της πραγματικότητας. Και να εξηγούμαστε: ο μαρξισμός δεν είναι ιδεολογία. Είναι μια θεωρία με πολύ στέρεες επιστημονικές βάσεις και σαν θεωρία υπόκειται στην κριτική, την αναπροσαρμογή και την επικαιροποίηση. Σίγουρα ο καπιταλισμός έχει πετύχει πολλά και θα ήταν τουλάχιστον αγένεια να μην του το αναγνωρίσουμε. Όλα αυτά όμως τα πέτυχε όταν διατηρούσε την ταπεινότητα του να αντιμετωπίζει τον εαυτό του ως ένα από τα πιθανά πρότυπα οικονομικής οργάνωσης και όχι ως ο μοναδικός και αλάνθαστος δρόμος οικονομικής και κοινωνικής ευημερίας. Αυτή είναι το θανάσιμο αμάρτημα του καπιταλισμού, η αλαζονεία. Μια αλαζονεία που επέδειξε από τη δεκαετία του 1990 και μετά όταν βρέθηκε ξαφνικά χωρίς αντίπαλο. Άλλωστε το εκάστοτε οικονομικό σύστημα βασίζεται στους ανθρώπους που βρίσκονται στις θέσεις κλειδιά και κατά συνέπεια εμπεριέχει ως δομικό στοιχείο του τις ανθρώπινες αδυναμίες. Ακούγεται ίσως περίεργο να κατηγορεί κάποιος ένα οικονομικό σύστημα για αλαζονεία και κατάχρηση εξουσίας, αλλά η εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης εκεί οδηγούν. Στο ότι ο καπιταλισμός έχασε την αίσθηση του μέτρου. Κατηγορείται λοιπόν για ύβρη.

Το οικονομικό πρότυπο ανάπτυξης του καπιταλισμού είναι η ολοένα αυξανόμενη ανάγκη για κατανάλωση πόρων, η οποία πηγάζει από την ανάγκη του καπιταλισμού για αύξηση του μεγέθους. Η ανάγκη αυτή γίνεται φανερή από τον τρόπο λειτουργίας των δομικών του στοιχείων, των κυττάρων του θα λέγαμε που δεν είναι άλλα από τις επιχειρήσεις. Η οποιαδήποτε επιχείρηση στρέφεται αναγκαστικά όχι απλώς στη μεγιστοποίηση των κερδών, αλλά στη μεγέθυνση της εταιρείας συνολικά με την πάροδο του χρόνου ως μοναδικού μέσου επιβίωσης σε ένα μοντέλο που προτάσσει πως ότι δε μεγαλώνει πεθαίνει. Αυτό που λείπει από τον καπιταλισμό είναι ένα πρότυπο διατήρησης, σταθεροποίησης. Με άλλα λόγια ο καπιταλισμός δεν έχει την ουτοπία του. Θα έλεγα μάλιστα πως σήμερα οδεύουμε προς την καπιταλιστική ουτοπία, δηλαδή την πλήρη αποδέσμευση της αγοράς από οποιοδήποτε κοινωνικό έλεγχο και την αυτορύθμισή της. Αν σας αρέσει η κατάσταση μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Ε;