Ησυχία

Ας κλείσουμε για μια στιγμή τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα αυτοκίνητα και όλες τις μηχανές που ορίζουν τη ζωή μας.

Ας κλείσουμε τα μάτια μια στιγμή να αντικρύσουμε τον καθρέφτη της ψυχής μας.

Γιατί αποφεύγουμε όλοι να μείνουμε μόνοι; Ανοίγουμε τα ΜΜΕ και αφήνουμε άλλους να μιλάνε για μας. Γιατί τρέμουμε την εικόνα μας. Ο καθένας τη δικιά του. Μας τρομάζει το άπειρο κενό που είναι η πραγματική φύση μας.

Ας μείνουμε για μια μόνο στιγμή μόνοι με τον εαυτό μας. Να τον δούμε για λίγο όπως πραγματικά είναι. Μικρόψυχος, βολεμένος, σάπιος.

Ας απολαύσουμε την ησυχία.

Το κενό.

Φοβάσαι;

Η ερώτηση είναι : εσύ δε φοβάσαι για την ασφάλειά σου με όλα αυτά που γίνονται; Που καίνε την περιουσία του κόσμου και όλα αυτά; Ε λοιπόν φοβαμαι αλλά όχι για αυτούς τους λόγους.

Φοβάμαι γιατί ζω σε μια κοινωνία που θυμάται τη δημοκρατία κάθε 4 χρόνια, την αξιοπρέπεια μόνο για τους άλλους και την αξία της ζωής μόνο όταν κινδυνεύει ο κώλος μας.

Φοβάμαι γιατί ζω σε μια κοινωνία που την ελευθερία τη θέλει μόνο για να χτίζει αυθαίρετα και για να βάζει τα παιδιά του στο δημόσιο.

Φοβάμαι γιατί βάζουμε στο ζύγι τη βιτρίνα ενός μαγαζιού απέναντι στο θάνατο ενός παιδιού.

Φοβάμαι γιατί καθημερινά διαπιστώνω πως όσο πλούσιοι ή φτωχοί και αν γίνουμε δεν πρόκειται να γίνουμε άνθρωποι. Και αυτός είναι πολύ σοβαρότερος λόγος από το να μου κάψουν το αυτοκίνητο.

Αλλά κυρίως ντρέπομαι γιατί είμαι κι εγώ μέρος όλου αυτού του τσίρκου.

Άρτος και θεάματα

Ζούμε σε μια κοινωνία στην οποία το να διεξαχθεί ένα παιχνίδι πδοσφαίρου είναι πιο σημαντικό από την κοινωνική οργή που βράζει και εκδηλώνεται με όποιο τρόπο μπορεί. Το έχει η μοίρα του ΠΑΟ να είναι αυτός που βγάζει το φίδι από την τρύπα. Το έκανε και με τη δικτατορία το 71 όταν ανέλαβε με την πρόκριση στον τελικό να δώσει το φιλί της ζωής στην κυβέρνηση των συνταγματαρχών εκτονώνοντας τη λαϊκή οργή. Αρχίζω να αναρωτιέμαι μήπως και το Euro ήταν κάτι τέτοιο. Μπα, τρελό σενάριο συνωμοσίας. Μήπως όμως; Πόσο τυχαίο είναι που όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα δίνουν τόση βάση στον αθλητισμό; Χίτλερ, ανατολικό μπλοκ, ΗΠΑ και εσχάτως οι δικοί μας που με τις υπερήφανες νίκες των ελληνικών εθνικών και συλλόγων φουντώνουν την εθνική υπερηφάνια.

Περί ου ο λόγος

Αυτοί που δεν παλεύουν για να σπάσουν τις αλυσίδες τους τις αξίζουν. Μια κοινωνία που θυσιάζει την ελευθερία της για λίγη ασφάλεια δεν αξίζει τίποτα από τα δύο. Όταν μπορούμε να μένουμε αμέτοχοι μπροστά στη δολοφονία ενός παιδιού τότε δεν μας αξίζει να λεγόμαστε άνθρωποι. Αυτά

Κατάντια

Ένα παιδί που φωνάζει είναι λοιπόν τόσο κακό και απείθαρχο ώστε δικαιολογείται να πυροβοληθεί εν ψυχρώ από κάποιον; Άκουσα σήμερα την ατάκα τι δουλειά είχε λέει ο πιτσιρικάς στα Εξάρχεια να βρίζει τους αστυνομικούς; Κατάντια. Δεν βρίσκω άλλη λέξη. Δεν είχα καν το κουράγιο να απαντήσω σε αυτή τη λογική που θέλει τους πάντες υποταγμένους στην καθημερινότητα και ικανοποιημένους με τη μιζέρια και την αναλγησία. Αλλά τι να περιμένεις από ανθρώπους που με το μπήκαν στο πανεπιστήμιο βρήκαν την κομματική παράταξη του πατέρα τους και προσχώρησαν σε αυτή ώστε να εξασφαλίσουν το μέλλον τους; Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω σε αυτήν την κατάσταση. Θέλω να αλλάξω τον κόσμο αλλά ξέρω ότι πλέον δεν έχω το κουράγιο. Και αυτό με φέρνει μια δρασκελιά πιο κοντά στο θάνατο...