Αυτοκριτική και αυτοεκτίμηση : πώς τα βάζεις μαζί;

Ημερομηνίες, γεγονότα, συμβάντα, άνθρωποι. Έχω γεμίσει το μυαλό μου με ανούσιες θεωρίες και παραμελώ την ίδια μου τη ζωή. Γιατί όλα αυτά που διαβάζω δεν μπορώ να τα εφαρμόσω στη δικιά μου ζωή. Δεν μπορώ να γίνω αυτός που κάποτε ονειρευόμουνα.... κι ακόμη το κάνω. Χωρίς να ξέρω όμως ποιο είναι το όνειρό μου. Ονειρεύομαι χωρίς αντικείμενο. Ονειρεύομαι για να ονειρεύομαι. Ίσως επειδή αυτό έχω μάθει να κάνω. Το πιο σωστό θα ήταν να είχα γεννηθεί ένα λουλούδι ή ένα δέντρο. Να είμαι ελευθερος να παρατηρώ τον κόσμο να περνά κι εγώ απλώς να ονειρεύομαι, ανήμπορος να αντιδράσω, αδιάφορος στο να αντιδράσω. Όπως είμαι και τώρα. Δίνω μεγαλύτερη σημασία στα βιβλία, παρά στους ανθρώπους. Δίνω μεγαλύτερη σημασία σε πράγματα που γράφτηκαν χιλιάδες χρόνια πριν και όχι σε αυτά που μου λένε ζωντανοί, αναπνέοντες άνθρωποι. Αγαπώ τη σκέψη αλλά μισώ τους ανθρώπους. Μισώ το γεγονός ότι υπάρχουν μαζί μου, με αναταγωνίζονται και τους ανταγωνίζομαι. Γιατί; Για ποιο πράγμα; Φοβάμαι. Φοβάμαι μήπως κάνω κάτι που δεν είναι σωστό και εξαιτίας αυτού του φόβου μου κάνω πάντα λάθη. Λάθη που στοιβάζονται μες στην ψυχή μου, μες στο κεφάλι μου και με στοιχειώνουν, ρίχνουν, με καταβάλλουν και δεν καταφέρνω να τα ξεφορτωθώ. Στοιβάζονται όπως το λίπος γύρω μου. Αυτή η ασπίδα που έχω φτιάξει για να μη με πλησιάζουν οι άνθρωποι. Και να έχω μια δικαιολογία για να μην τους πλησιάζω ούτε εγώ. Είμαι θυμωμένος γιατί είμαι φοβισμένος. Νιώθω σαν ένα άγριο θηρίο πληγωμένο και μόνο στη βροχή και τον αέρα που το μόνο που θέλει είναι ένα απόμερο σημείο για να πεθάνει ήσυχα. Ξέρει όμως πως το τελευταίο πράγμα που θα αντικρύσουν τα μάτια του θα είναι τα όρνια και τα τσακάλια που περιμένουν να γευτούν την εξουσία.

Τα όνειρά μου είναι κενά και οι φόβοι μου γεμίζουν βιβλία. Ξορκίζω τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Τον μοναδικό που ξέρω. Κρύβομαι μέσα στο κουκούλι μου. Να μη χρειάζεται να βλέπω τον κόσμο. Μα ο κόσμος με βλέπει. Το ξέρω. Ξέρω πως μάταια αυτοί που είναι απέξω περιμένουν να βγει η πεταλούδα. Και αυτό με φοβίζει κι άλλο. Κρύβομαι από τον κόσμο μα ο κόσμος είναι πάντα εκεί. Οι άνθρωποι, οι νόμοι τους, οι παρανομίες. Γιατί; Γιατί φοβάμαι τόσο πολύ να ζήσω; Ποιος μου το έμαθε αυτό; Πότε το έμαθα αυτό; Πότε το έπαθα αυτό; Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα προτιμούσα τη συντροφιά ενός βιβλίου παρά ενός ζωντανού πλάσματος. Μιλούσα με τον εαυτό μου, όπως κάνω και τώρα. Ζω προσπαθώντας να μην κάνω κακό αλλά υποψιάζομαι πως αυτό συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί είμαι δειλός. Επειδή φοβάμαι ότι θα με πιάσουνε, θα με κάνουν να πληρώσω για ότι έκανα ή πως κάποιος άλλος θα μου κάνει τα ίδια. Αν δεν υπήρχε ο φόβος της τιμωρίας ή των αντιποίνων δεν ξέρω για τι θα ήμουν ικανός.

Δεν ξερω αν έχω το κουράγιο να... να κάνω τι; Αφού ξέρω πως δεν είμαι παρά μια κακή ανάμνηση. Αυτή μου τη ζωή θα ήθελα μάλλον να την ξεχάσω αν υπάρχει κι άλλη.