Sunday, December 7, 2008

Κατάντια

Ένα παιδί που φωνάζει είναι λοιπόν τόσο κακό και απείθαρχο ώστε δικαιολογείται να πυροβοληθεί εν ψυχρώ από κάποιον; Άκουσα σήμερα την ατάκα τι δουλειά είχε λέει ο πιτσιρικάς στα Εξάρχεια να βρίζει τους αστυνομικούς; Κατάντια. Δεν βρίσκω άλλη λέξη. Δεν είχα καν το κουράγιο να απαντήσω σε αυτή τη λογική που θέλει τους πάντες υποταγμένους στην καθημερινότητα και ικανοποιημένους με τη μιζέρια και την αναλγησία. Αλλά τι να περιμένεις από ανθρώπους που με το μπήκαν στο πανεπιστήμιο βρήκαν την κομματική παράταξη του πατέρα τους και προσχώρησαν σε αυτή ώστε να εξασφαλίσουν το μέλλον τους; Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω σε αυτήν την κατάσταση. Θέλω να αλλάξω τον κόσμο αλλά ξέρω ότι πλέον δεν έχω το κουράγιο. Και αυτό με φέρνει μια δρασκελιά πιο κοντά στο θάνατο...

2 comments:

Nikolas said...
This comment has been removed by the author.
Nikolas said...

"Death is not the greatest loss in life. The greatest loss is what dies inside us while we live." Κουράγιο και συνέχεια της προσπάθειας για κάτι καλύτερο είναι η μόνη επιλογή.